Het heerlijke gevoel van kind zijn. Een wereld die zich aan je voeten spreidt. Ik zag het terug bij onze jongens toen ik als beginnende dertiger moeder werd. Ik proefde het als ik tikkertje met ze speelde, beleefde het als ik in de, met bankkussens gebouwde, hut kroop.

Inmiddels gaat onze middelste op kamers om te studeren. Ik herkende de verwachtingsvolle energie, van een nieuwe stap op weg naar volwassenheid, tijdens de open dag op de campus. Een lang pad vol afslagen. Studentenleven, studeren in het buitenland, stages. Het fijne besef van een route vol mogelijkheden. 

Ook al is kiezen niet altijd makkelijk. Net zo min als ouder worden. Voluit sporten zonder training zit er niet meer in, en de plek in huis is leeg. De afstand naar de oma-leeftijd, die door mijn jonge ogen onoverbrugbaar leek, krimpt. 

De laatste tijd spreek ik veel topfitte ouderen. Zeventigers, tachtigers. ‘We zijn de nieuwe jongeren’, merkte er één op, terwijl hij fanatiek het onkruid wiedde. Zou het echt zo zijn? Dan is ouder worden eigenlijk helemaal zo gek nog niet.

‘Hm’, mompel ik, terwijl een kritische stem in mijn achterhoofd moeiteloos lang vervlogen woorden herhaalt. ‘Het gaat goed op school hoor, maar haar fijne motoriek …’ 

Tsja, ik kan het hem niet kwalijk nemen. Ik weet nog goed dat mijn jonge puberbrein regelmatig mijn ouders als ouderwets bestempelde. Wat voelde ik mezelf lekker bij de tijd als dit negatieve oordeel zich in mijn gedachten voltrok.

Ik geef ruiterlijk toe dat mijn zoon en zijn broers vele malen sneller zijn met de smartphone dan ik. Ik ben zo dankbaar als ze in de buurt zijn als ik een QR-code moet knippen en plakken op mijn smartphone. Want mijn fijne motoriek verdient nog steeds geen hoofdprijs. Ondanks alle oefening op de lagere school. 

Wat had ik een hekel aan knutselen. Dat gepriegel met knippen en plakken. Het stukje papier dat aan mijn met lijm besmeurde vingers plakte in plaats van op zijn voorbestemde plek. Buikpijn kreeg ik van babysokjes breien en een kleedje haken. Mijn vriendinnen waren al klaar terwijl ik nog niet eens halverwege was. 

Resoluut pak ik mijn telefoon. Met twee duimen typ ik een appje naar mijn zoon. Het lukt! Mijn smartphone ligt best stabiel in de kom van mijn beide handen. Triomfantelijk bedenk ik dat ik nooit te oud ben om te leren. Mijn garantie om altijd bij de tijd te blijven. Geen enkele grond voor het stempel ouderwets  om aan mij te kleven. 

Welke stakker koopt nu voor de tweede keer een huis met een straatlantaarn voor de deur? En kent vervolgens alle muffe, droefgeestige winkels met gordijnen van de stad op zijn duimpje. Blindelings vind ik er de weg naar die zogenaamd verduisterende gordijnen. Vloekend en tierend eiste ik een keer mijn geld terug, omdat die loodzware lappen stof niet eens deden waarvoor ze gemaakt zijn. Bij die bewuste winkel durf ik bijna niet meer naar binnen. ‘Oh, daar heb je dat mallotige mens weer’, hoorde ik ze laatst achter mijn rug fluisteren.

Uit balorigheid over mijn slaapkamer met gratis verlichting typte ik een zoekopdracht op internet: lantaarnpaal verdelgen. Ik schoot rechtop in mijn stoel. Warempel, daar stond het vet gedrukt: hondenpies velt lantaarns. Daar is hij, de perfecte sluipmoordenaar: een hond! Peenut werd zijn naam. Op mijn netvlies verscheen een volmaakt gericht parmantig sijpelend straaltje.

Hoe lang zal het duren, vroeg ik me af, voor hij eindelijk omdondert? Ik groef verder op internet en vond zowaar het antwoord. Het staatsenergiebedrijf van Kroatië beweert stellig dat de eeuwige lichtbrenger binnen een paar jaar het loodje legt door de hondenzeik. Voor de zekerheid spitte ik nog even door. Het was té mooi om waar te zijn. Hé, zowaar een hele dure beleidsnotitie van de gemeente Rheden. Al worstelend door de lange lap tekst verdween mijn euforische stemming als sneeuw voor de zon. Verf en een speciale beschermlaag vertragen de werking van de urine en schroeven de levensduur op naar veertig jaar. Veertig jaar! Tegen die tijd ben ik vast weer verhuisd of zelf onder de zoden.

Mijn strijd tegen die oerdegelijke grijze kwelgeest is kansloos verloren. Maar de lichtvervuiling in Nederland, daar leg ik me absoluut niet bij neer! En daarin sta ik gelukkig niet alleen. Het is één van de meest geuite klachten in ons land. Bij deze roep ik op tot grootscheepse actie. Niet een boom planten ter compensatie van de CO2-emissie, maar een paaltje wippen voor het milieu. Het kan makkelijk, ze staan op nauwelijks een millimeter afstand van elkaar. Alsof we met zijn allen nachtblind zijn.

Maar corona maakt het lastig. De tegenstelling tussen gevaccineerden en ongevaccineerden is niet meer in de juiste woorden te vatten. Want iedereen is mens, die vanuit zijn goede intentie zijn pad kiest. En dat pad, met en zonder prik, wordt steeds hobbeliger. Zo vergelijken mensen het coronavaccin met een dtp-vaccinatie en het coronabeleid wordt vergeleken met de holocaust. Appels met peren.

Ongetwijfeld zijn er er sterke voor- en tegenargumenten om er een lekkere appel-peer smaak van te maken, maar dat is niet de essentie.

In mijn ogen is corona een schreeuwende boodschapper die laat zien waar het aan rammelt in deze wereld. We zorgen slecht voor onszelf en de natuur. Welvaartsziekten en natuurrampen vliegen ons om de oren.

Wanneer gaan we luisteren naar de boodschap van corona? Stappen maken naar een wereld waarin het normaal is om goed voor jezelf en de natuur te zorgen. Ik weet zeker dat corona dan stiller wordt, welvaartsziekten afnemen en de natuur veel meer van zijn schoonheid prijs geeft.

Hoe? Door ruimte te creëren voor wie we werkelijk zijn. Wezens die op zoek zijn naar liefde en verbinding. Ieder op zijn eigen manier.

Doen? Alleen of samen? Kijk om je heen, surf op het net en ontdek wat je aanspreekt en waar jij blij van wordt.

Dan volg je je hart. In je hart huist een betere wereld en een weg naar pure vrijheid. Daar is geen politiek of juridisch gevecht of oorlog voor nodig.